Reitdiepveer verbindende factor tussen Westerkwartier en Hoge Land

0
354

‘Elke dag varen we heen en weer, door weer en wind’

ADUARDERZIJL – De Reitdiepveer bij Aduarderzijl vaart dit jaar alweer voor het vijfde seizoen. Dagelijks gaat de veerdienst heen en weer tussen Aduarderzijl en Schaphalsterzijl. Ooit ontstaan vanuit een initiatief van de gemeente Winsum, dankzij de herindeling nu een mooi onderdeel van het Westerkwartier. Volledig draaiend op vrijwilligers.

Aan de kade in Aduarderzijl zit Johan Steen op het picknickbankje voor het zaaltje van de camping. Het zaaltje waar de eerste bijeenkomst voor vrijwilligers was voor de veer. “Op 23 augustus 2014 voer de veer haar eerste reguliere dienstverlening. Daarvoor hadden we al veel geoefend. We varen niet het hele jaar door, maar tot de laatste dag van de herfstvakantie. Om 10 uur ’s ochtends vertrekt de eerste veer, in het hoogseizoen de laatste om 18.30 uur. En elke dag varen er minstens twee vrijwilligers mee, de kapitein en een maat,” aldus Johan, die er vanaf het allereerste moment bij is. “Het plan voor de veer is bij de provincie ontstaan en werd voorgelegd aan de gemeente Winsum. Het schijnt dat de voormalige gemeente Ezinge dit plan ook al had, omdat hier vroeger een pondje heeft gezeten dat recht overstak. De gemeente Winsum heeft mij toen benaderd, of ik een clubje mensen bij elkaar wilde brengen en het project wilde opzetten. Ze kwamen bij mij terecht omdat ik hier woon en raadslid van de gemeente Ezinge ben geweest en wethouder in Winsum. Ik heb wat mensen bij elkaar gezocht waarvan ik wist dat ze wel wilden meewerken en we zijn gaan brainstormen en hebben de stichting Reitdiepveer opgericht. Toen we een duidelijk beeld hadden van de kant die we op wilden gaan, hebben we in de winter van 2013  een oproep gedaan in de lokale krant voor vrijwilligers. We organiseerden een bijeenkomst in het zaaltje hier achter mij. Die zat helemaal vol! Er kwamen ontzettend veel geïnteresseerden op af. Dat heeft ons echt verbaasd.” De groep ging verder met het maken van een plan van aanpak. “De gemeente had wel wat eisen gesteld aan het project, zo moest de duurzaam zijn. En het moest er natuurlijk wel een beetje goed uitzien. Uiteindelijk zijn we met een groep mensen aan de slag gegaan. Allemaal vanuit hun eigen professies. Het ontwerpen van de boot, de kade, de ponton, de route, noem maar op. We hebben offertes opgevraagd, want we hadden wel een maximaal budget voor dit project. Gedurende de tijd dat we bezig waren kwamen we steeds wel weer iets tegen waar we nog geen rekening mee hadden gehouden. Bijvoorbeeld het maken van een helling, zodat mensen in een rolstoel of met rollators ook de boot op kunnen. Maar we wilden ook dat de boot de uitstraling van een veerpond had. Uiteindelijk heeft een scheepsbouwer de boot speciaal ontworpen voor ons.”


Toen de boot er eenmaal lag en de ponton gerealiseerd was, kwam de volgende uitdaging; het vinden van bemanningsleden. “Uit iedereen die zich aangemeld hadden hebben we een inventarisatie gemaakt van mensen die zouden willen of al konden varen. Er waren best veel mannen met een vaarbewijs die zich gemeld hadden. Die moesten van hun vrouw hun bootje wegdoen,” lacht Johan. “Maar zij wilden wel graag blijven varen. Dat kon nu bij ons! Voor de mensen die wel wilden varen, maar nog geen vaarbewijs hadden, hebben we zelf een opleiding ontwikkeld. Er komt nogal wat bij kijken, de boot is behoorlijk krachtig en zwaar. Maar er zijn ook veel regels waar de schipper zich aan moet houden. Daarnaast moet de maat, die altijd met de schipper samen vaart, hiervan op de hoogte zijn. Maar die moet ook het stuur over kunnen nemen wanneer er iets met de schipper gebeurd.” Op dat moment wordt Johan onderbroken door gejoel vanaf het water. De veer komt er net weer aan. Aan boord zijn schipper Wijnand de Boer en maat Hannie. Het schip is verder verlaten. “Op 1 april zijn we weer begonnen met varen, in het begin is er dan doordeweeks nog niet zoveel te doen. Dan moeten we het echt van het weekend hebben.” Wanneer Hannie en Wijnand de veer hebben aangemeerd, komen ze er even bij zitten. “We varen hoe dan ook. Als de boot vanaf deze kant leeg is, weet je natuurlijk niet wat er aan de andere kant staat,” vertelt Hannie. “En wanneer de veer leeg is, kunnen we mooi oefenen met varen.” Johan vertelt dat Hannie en Wijnand vrijwilligers van het eerste uur zijn. “Ik las de oproep in het krantje en was meteen enthousiast. Dacht; ‘Maar dat is leuk!’. Dus ik ben naar de bijeenkomst gegaan. Dat was wel wat hoor. Het hele zaaltje vol. En iedereen enthousiast. Ik heb me toen aangemeld als maat.” Vult Hannie aan. Wijnand gaat verder; “Het is wel een fantastisch verhaal hè. Wat hier allemaal neergezet is. En we blijven ons ontwikkelen. Ik heb bijvoorbeeld net een wandelroute gemaakt, die vanaf het station in Zuidhorn naar het station in Winsum gaat. En dan langs de veer natuurlijk. Deels als doel om mensen naar de veer te krijgen, maar ook om ze kennis te laten maken met dit mooie, historische gebied. Het Reitdiep is toch de scheidlijn tussen het Westerkwartier en het Hoge Land. Met deze route én de veer kunnen we deze gebieden met elkaar verbinden.”

De veer moet weer vertrekken en het gesprek wordt voortgezet op de boot, in het stralende zonnetje. Hannie legt kussentjes neer op het bankje. “Fijn weertje hè! Zondag was het ook zo mooi. We konden er bijna niet tegen varen, zo druk was het op de veer. We hebben sommige mensen moeten laten staan. Die kunnen een nummertje trekken, net als bij de bakker. Via de klok op de ponton kan men zien hoe laat we vertrekken. We varen altijd, tenzij het heel slecht weer is. Dan zetten we het rode lampje aan. Op de boot is het echt back to basic. We hebben nog ouderwetse kaartjes die we knippen bij het aan boord gaan. Kinderen tot 10 jaar mogen gratis op de boot. Anders wordt het wel een hele kostbare oversteek, wanneer je met het hele gezin over wilt. Ik zit trouwens ook in de PR-commissie. We hebben verschillende commissies waar vrijwilligers in zitten; Walvoorziening, Logistiek en Opleiding, Recht. We hebben veel expertise in onze club.” Ineens gaat de motor uit en is de boot bijna fluisterstil. “Niet schrikken hè,” zegt Johan. “De boot is deels elektrisch. Dat was één van de eisen hè, vanuit de gemeente, zo duurzaam mogelijk. Als de wind niet te hard waait, dan kunnen we elektrisch verder varen. En dan is het zo goed als stil.” Hannie vult aan; “Dat is echt mijn favoriete moment van de hele rit. Dan geniet ik van de stilte en de omgeving. Als je goed om je heen kijkt is het net een ansichtkaart!”

De Reitdiepveer bestaat 23 augustus vijf jaar en organiseert dan speciale activiteiten georganiseerd. Informatie daarover is tegen die tijd te vinden op www.reitdiepveer.nl en op Facebook. De dienstregeling, wandelroutes en precieze locatie van de veer zijn daar eveneens op te vinden.