Doezumer wens binnenkort werkelijkheid


Dorpshuis en appartementen in Doezum gouden combinatie

DOEZUM – Een langgekoesterde wens in Doezum lijkt binnenkort toch realiteit te worden. Wat heet, als het aan Walter van der Hoek en Ton van Pelt van de Werkgroep Realisatie Dorpshuis ligt worden straks twee grote dorpsproblemen getackeld en krijgt Doezum straks én het zo vurig gewenste dorpshuis én extra woonruimte. “Er moeten nog wat plooien gladgestreken worden en we zijn er nog niet”, stelt Van Pelt, “maar mensen staan klaar in de startblokken. Zodra het signaal gegeven wordt, kan het snel gaan.”

Maar eerst terug naar het –nog niet zo verre- verleden. Jaarlijks bereidt de Doezumer Oudjaars Ploeg (DOP) een stunt voor. Meestal met een knipoog naar de werkelijkheid, een rake boodschap verpakt in een ludiek doosje. In 2015 ontvreemdden zij de letters van Roblespark in Grootegast om deze vervolgens op oudejaarsdag te presenteren in Doezum. Ietwat aangepast, want uiteraard koos DOP voor de meer bij Doezum passende naam DOPlespark. Een boodschap voor de gemeente: “Vergeet alsjeblieft niet om ook Doezum te voorzien van extra woonruimte.” Jongeren trekken noodgedwongen weg, wist Jorn Broersma destijds te vertellen. “Er zijn hier geen betaalbare woningen voor jonge mensen die het ouderlijke huis verlaten.” Eén jaar later verdwenen in de decembermaand diverse borden van de voorgevels van dorpshuizen in de regio. Noordwijk, Lutjegast, Sebaldeburen, niets en niemand werd gespaard. Ook in 2016 doken de verdwenen items uiteindelijk op in Doezum. Want, zo liet DOP weten, ook Doezum wil een dorpshuis.
Het is 2010 als de inwoners van Doezum een enquête voorgeschoteld krijgen, meldt Ton. “In de enquête werden inwoners gevraagd naar wat zij graag wilden zien in het dorp. Eén van de vragen was –heel concreet- of er behoefte was aan een dorpshuis.” Nee, luidde het antwoord vanuit het dorp. “Logisch”, duidt Walter. “Destijds was Café de Steven nog open en deze functioneerde als dorpshuis. Verenigingen kwamen samen in het café om daar hun activiteiten te ontplooien.” Totdat de Steven dicht ging en Doezum hun ‘thuishonk’ kwijtraakte. Ton: “Dat was het moment waarop de roep vanuit de gemeenschap om een dorpshuis toenam. Begrijpelijk uiteraard, want Doezum heeft een rijk verenigingsleven. Er gebeurt hier veel. Maar tegenwoordig dus wel buiten de dorpsgrenzen omdat in Doezum geen ruimte meer voor handen is. Wij sturen op dit moment onze verenigingen naar andere dorpen.” Dat moet anders kunnen, klonk het vanuit de gemeenschap. “En het gaat ook anders worden”, stelt Walter. De gemeente  Grootegast staat open voor een Doezumer dorpshuis en is bereid mee te werken. Nadat ook de kerk (de Protestantse Gemeente red.) aan tafel schoof kwam alles in een stroomversnelling terecht. Walter: “De kerk wilde wat ‘overbodige’ gebouwen afstoten en wij hadden juist een locatie nodig. Toen de optie van Het Anker ter tafel kwam was een oplossing in de maak. We kunnen daar een dorpshuis realiseren dat aan alle eisen voldoet én –niet geheel onbelangrijk- we kunnen daar zorgen dat het dorpshuis zijn financiële basis krijgt.” Walter wijst op de realisatie van appartementen en woonruimte om te zorgen dat het hele project financieel rond is te krijgen. Ton vult aan: “Het oorspronkelijke plan was om twaalf zorgwoningen te realiseren voor een oudere doelgroep. Het dorp zag liever zes in plaats van twaalf appartementen gerealiseerd worden en dan met wat meer oppervlakte per woning en klimaatneutraal.” Ook werd er afscheid genomen van het concept zorgwoningen om ook jongeren een kans te geven zich te vestigen in Doezum. De werkgroep heeft verschillende bezoekjes afgelegd aan andere dorpen om te kijken hoe ze daar hun dorpshuizen runnen. “Lutjegast, Oostwold en Kornhorn zijn bezocht”, stelt Ton. “Overal doen ze het anders en overal hebben we leuke ideeën en goede indrukken opgedaan. Zelf kiezen we hoogstwaarschijnlijk voor een vorm met een beheerder die de voorziening in goede banen moet leiden.” In beton gegoten is het allemaal nog niet, weet het tweetal. “De plannen staan”, weet Walter, “maar moeten nog verder en gedetailleerder worden uitgewerkt.” Aan het einde van de maand maart neemt de dorpsbelangenvereniging een besluit en bepalen daarmee of de plannen doorgezet worden. Ton en Walter voorzien daar geen problemen. “Vervolgens moet het bestemmingsplan bij de gemeente nog worden aangepast en dienen we financiering rond te krijgen”, aldus Ton. “Twee mooie uitdagingen die wij graag aan gaan. Het lijkt misschien best veel om nog te regelen, en dat is het ook, maar we hebben de steun van de gemeente, de kerk en de inwoners. Er moeten nog wat plooien gladgestreken worden en we zijn er nog niet. Maar mensen staan klaar in de startblokken. Zodra het signaal gegeven wordt, kan het snel gaan.” 1 januari 2020 komt ter tafel als datum om de deuren van het dorpshuis te openen. “Een mooi streven”, vindt Walter. “Maar belangrijker dan snelheid is zorgvuldigheid. We gaan proberen het dorpshuis met een spreekwoordelijke schone lei te laten beginnen. Dus zonder eventuele schulden en tekorten die zijn ontstaan bij de realisatie van het dorpshuis en de appartementen. Bij voorkeur hebben we voor de opening aan alle verplichtingen voldaan zodat we gezond van start kunnen.”


Kerk biedt dorp onmisbare steun

DOEZUM – 1 euro. Dat is wat de aanschaf van Het Anker heeft gekost. Ton van Pelt: “De kerk heeft het gebouw voor een symbolisch bedrag aan ons verkocht en steunt de hele gemeenschap daar enorm mee. Dat mag best gezegd worden!” Waarvan akte. Wel zijn er harde afspraken gemaakt met de kerk. Zo moet het gebouw behouden blijven voor de gemeenschap, zal het aangezicht van buitenaf niet veranderen én moeten de mensen die er komen te wonen gebruik kunnen maken van sociale regelingen. Ton: “Dat laatste wil zeggen dat de huren de huursubsidiegrens niet overschrijden, zodat iedereen in aanmerking kan komen. We slaan dus ook niemand over. Wie zich meldt zal zeker op de hoogte gehouden worden van de ontwikkelen en zijn of haar kansen om daadwerkelijk een appartement te bemachtigen.” Het zijn ‘maar’ zes appartementen, stelt Ton, “dus ik zou mensen aanraden om vooral niet te wachten met het kenbaar maken van hun interesse.”