“Ik hoef niet zo nodig iets moois te maken”

Briltil Kleintje Cultuur Greetje Hoving

Greetje Hoving maakt Keramische beelden

BRILTIL – Greetje Hoving uit Briltil komt uit een creatieve familie. Vader Wietze Hoving schilderde, haar zus illustreert kinderboeken, een neefje ontwikkelt tekenfilms en weer een ander familielid restaureert schepen. En Greetje, die zit het liefst met haar handen in de klei. “Ik houd van klei. Van het kneden en het vormgeven.” Het resultaat zijn fraaie keramische beelden, veelal van menselijke figuren. Toch gaat het Greetje niet om het eindresultaat. “Ik hoef niet zo nodig iets moois te maken. Het gaat mij om het bezig zijn.”
Greetje heeft jaren gewerkt als secretaresse, met veel genoegen. “Je zit overal bij, dus je weet precies wat er speelt, terwijl je er toch niks mee te maken hebt.” Sinds haar pensioen, nu negen jaar geleden, is ze begonnen met klei en keramiek. “Ik ben echt begonnen om wat te doen te hebben, maar ik vind het ook gewoon heel erg leuk om te doen. Vooral het bezig zijn, het maken. Ik heb vroeger ook wel veel geknutseld, maar toen ik aan het werk ging, werd dat wat minder. Ik bezoek graag ateliers van andere keramisten. Als ik soms zie hoeveel zij weten, bijvoorbeeld van glazuren, dan ben ik daar best een beetje jaloers op. Dat is natuurlijk niet terecht, want als ik er echt meer mee had willen doen, dan had dat wel gekund. Bij ons in de familie is het heel normaal om dingen te maken.”
Vooral het werken met glazuren noemt Greetje lastig. “Het glazuur breng je na het bakken op het werk aan. Bij mij is het altijd een gok hoe dat er uit komt te zien, het wordt altijd anders en nooit zo als ik het bedacht had. Soms lijkt het best aardig, maar soms is een beeld ook echt verknoeid. Het zou geen gok moeten zijn. Van glazuren zou ik dus best wat meer af willen weten.”
Of dat glazuren haar nou wel goed af gaat of niet, haar werk is zeker de moeite waard. Het leuke van de beelden is de diversiteit. Van een groter, grover beeld, tot juist een heel fijn werk. Kleuren, types, alles lijkt anders. Mooi is het beeld van een ouder echtpaar dat gearmd lijkt te wandelen, of dat van een kindje bij de ouder op de nek. Totaal anders is het hoofd van de punker, dat mede door de verf een rauwe uitstraling heeft.
Greetje heeft boven op zolder een ruim atelier met keramiek oven. Als je nog niet met keramiek bezig was, zou je er na het zien van deze ruimte bijna mee beginnen. De lichte ruimte is omringd door ramen met daaraan grenzend een dakterras. Daar staan de pronkstukken: vier beelden van haar kleindochters. Eigenlijk heeft ze maar drie kleindochters, maar één beeld vond Greetje niet lijken. “En eigenlijk vind ik dat hij nog niet lijkt”, zegt ze streng. Misschien komt er nog een vijfde beeld dus.
En favoriet beeld heeft ze niet. “Ik vind de laatste altijd het leukst. Als ik eens niet meer weet wat ik wil maken, dan maak ik altijd een sumoworstelaar. Daar kom ik altijd op terug. Die zijn leuk om te maken, met hun bolle buiken. Nu ben ik bezig met een klein meisje.” Ze wijst op een beeld van een schattig meisje met een jurkje aan. “Het is alleen heel lastig om haar te laten staan. Eerst wilde ik er een sokkel onder maken, maar dat vind ik toch niet zo mooi. Nu heb ik voeten gemaakt, maar ze worden best groot, omdat ze ook moet kunnen staan. Dat vind ik toch mooier.”
Geregeld gaat Greetje met vriendinnen kleien. Erg gezellig. En dat moet het ook vooral zijn. Ze hoeft er geen geld aan te verdienen. Greetje heeft wat beelden staan bij een keramiek winkel in Groningen. “De eigenaresse legde me laatst uit dat vooral kleine werken, van bijvoorbeeld een dier, het best verkocht worden. Mensen hebben geen zin om met zo’n zwaar beeld te gaan sjouwen. Ik heb nu wel wat dierenbeeldjes gemaakt. Aan de andere kant, ik heb geen zin om alleen maar werken te maken voor de verkoop. Ik doe het voor de lol en als anderen het leuk vinden, dan is dat mooi meegenomen.”
Benieuwd naar haar beelden? Momenteel is er werk van Greetje te zien in de Bibliotheek in Zuidhorn. Kijk voor meer informatie op www.greetjehoving.nl.