Ilse On Tour: ‘Port Alfred is een beetje mijn thuis geworden’

ZUID-AFRIKA/ZUIDHORN – De 19-jarige Zuidhornse Ilse Spoelman is bezig aan een groot avontuur. Eind juli vertrok de studente  Veiligheidskunde aan de Thorbecke Academie, NHL Stenden Hogeschool in Leeuwarden naar Zuid-Afrika om daar een half jaar minors (studieverbreding) te volgen aan de Stenden South Africa. Deze week de één na laatste bijdrage. Ilse komt bijna weer thuis.

Mijn tijd in Port Alfred zit er helaas weer op. Ondanks dat ik dit ontzettend jammer vind, heb ik volop genoten van de laatste weken en nog veel beleefd. Zo ben ik nog een weekend met de klas naar Coffee Bay geweest, zeven uur en twee politiecontroles verderop. Onderweg hier naartoe kwamen we door het echte Zuid-Afrikaanse platteland, met voornamelijk rondavels (ronde hutjes) en kleine huisjes verspreid door de vallei. Met koeien, geiten en ezels die overal en nergens liepen en regelmatig de weg overstaken. Ons eten was dit weekend echt Zuid-Afrikaans met de ene avond braai op open vuur en de andere avond potjiekos (stoofpotje) met rijst. Die zaterdagochtend stonden we om half vijf al op het strand om de zonsopgang te gaan bewonderen. Maar het resultaat was dat we naar de wolken zaten te staren en geen zonsopgang konden zien door de bewolking… Na nog twee uurtjes slaap te hebben bemachtigd gingen we op pad om te gaan hiken naar de bekende ‘hole in the wall’. Onderweg zagen we zelfs een groep dolfijnen en walvissen! Een lokale gids, Prince, ging met ons mee en hij heeft ons van alles verteld over de omgeving. Na afloop kwam hij zelfs met kreeften aanzetten die hij had weten te bemachtigen bij de lokale vissers. Prince bereidde deze voor ons waarna wij genoten van vers gevangen kreeft.

Doordeweeks ben ik een aantal keren naar een pre-school (kleuterschool) geweest om te helpen. In totaal zitten er veertig kinderen op (als ze allemaal komen opdagen) en de pre-school ziet er in vergelijking met vele andere pre-schools in de township best goed uit. De kinderen krijgen lunch, hebben redelijk wat speelgoed en een tuin met schommels en wip-wap. Tutu, de juf, heeft zelf achter het gebouw een klein moestuintje opgezet. Om met de kinderen bezig te gaan had ik kleurplaten voor ze meegenomen en heb ik zelfs een papieren kerstbal met ze gemaakt. De laatste dag kwam er ineens bezoek van leden van de lokale kerk die de pre-school steunen. Ze brachten kerstcadeautjes en lekkers voor de kinderen mee. Ontzettend leuk en de kinderen waren allemaal erg verbaast dat ze iets kregen. Die donderdag had ik een fieldtrip naar een Provincial Advisory Forum (vergadering) over disaster management in Bisho, de hoofdstad van de provincie Oostkaap. Aangezien het twee uur rijden was hadden we lunch meegenomen, of eigenlijk meer braaivlees. Dus zijn we serieus na afloop van de vergadering naar een park gegaan om daar een vuur te maken en even snel te gaan braaien. Op de terugweg kwamen we ook nog een neushoorn tegen die toevallig aan de wegkant van een private game reserve liep. Dit zijn nou de redenen waarom ik van Zuid-Afrika houd.

Zaterdag zijn we nog naar het Addo Elephant Park geweest. Op de heenweg stond een vrachtwagen in de brand die ervoor zorgde dat ook al het struikgewas mee in de fik ging. Inmiddels is het niet heel bijzonder meer als we onderweg meerdere malen rook zien. Is het niet dat ze afval aan het verbranden zijn dan staat de natuur wel in de fik. Zo was in Addo de lucht ook ineens gevuld met een dikke rookwolk, wat van een bosbrand vlakbij kwam (we zijn inmiddels kenners in rooksoorten geworden). We kwamen natuurlijk om dieren te spotten en het liefst leeuwen, maar helaas hebben we deze niet gezien. Wel zagen we ontzettend veel olifanten. Terwijl we druk in gesprek waren, reden we ineens de bocht om en moesten we vol op de rem, terwijl we “wooow” en “stop” riepen. Stond daar ineens een hele kudde olifanten op de weg! Wij keken verbaasd naar de kudde en van de olifanten kregen we precies dezelfde blik terug. Dus zijn we maar even in de achteruit gegaan en langs de kant van de weg gaan staan. Het is nu lente en dus waren er veel zebraveulens, babyolifantjes en verliefde olifanten, wat echt intens schattig is.

Nu zit mijn laatste week in Port Alfred er dan echt op. Een week waarin ik van alles afscheid heb moeten nemen. Maandag sloot ik mijn module af met een eindpresentatie en was het voor de rest nog even met z’n allen uit eten, poolen bij Ferry’s, genieten van kip met rijst, het strand en de oceaan. Vrijdag was het dan zover, we vertrokken. We lieten de plek achter ons waar ik zoveel heb beleefd en wat deze maanden mijn thuis was geworden, maar nog belangrijker de mensen die afgelopen maanden vrienden zijn geworden, om sommigen later weer, maar sommigen ook nooit meer te zien. Na afscheid te hebben genomen reden we met z’n vijven weg om in twee weken, via Coffee Bay, Drakensbergen, Kruger Park en de Panorama Route, naar Johannesburg te reizen en vanaf daar naar huis te vliegen.