Twee nieuwe gasten voor het ‘Jij verdient het- Diner’!

“Het mag ook weleens gezegd worden!”

DEN HAM/DEN HORN – En weer zijn er twee namen toegevoegd aan de gastenlijst van het grote ‘Jij verdient het-Diner”. Ditmaal twee mensen die niet zomaar in het voetlicht treden. Het zijn die stille krachten die het vanzelfsprekend vinden om familie bij te staan, waar het maar kan. Oma Hannie die een echte basis voor haar kleinkinderen is en het mogelijk maakt dat hun ouders kunnen werken. En dochter Greetje die haar 83-jarige moeder Klaaske helpt waar het maar kan. Dankzij haar woont moeders nog gewoon op haar vertrouwde plekkie in Den Horn.

Eerste stop is Den Ham waar Gerrit en Hannie Homan al hun hele getrouwde leven met veel plezier wonen. Dat het in het dorpje goed toeven is, blijkt wel uit het feit dat Gerrit het al zijn hele leven trouw is en dat ook hun eigen kinderen om de hoek wonen. Ideaal, zo als familie lekker bij elkaar en ideaal omdat oma Hannie zo haar kleinkinderen elke dag kan opvangen. Dat doet ze met plezier en heel veel liefde. Manlief Gerrit vindt het niet zo vanzelfsprekend als Hannie het zelf bescheiden afdoet. “Ze heeft het al jaren heel erg druk en ze klaagt nooit”, mailt hij de redactie. “Ach, wat is druk?”, lacht Hannie het eenmaal ter plekke in Den Ham weg. “Je kunt je ook druk maken.”

Ze is geroerd door de nominatie van haar man. “Ik heb wel even een traantje gelaten”, bekent ze. “Het is zo’n compliment. Dit had ik nooit verwacht. Hij is zo romantisch als een deur”, lacht ze hardop. “Maar toch weet hij me na dertig jaar nog altijd te verrassen.” Aan de wand prijken foto’s van de mooie familie van Gerrit en Hannie. Dochter Wyanne kreeg met haar Mark drie dochters: de tienjarige Aeslyn, Ninthe van vijf en de nu vier weken oude Lorin. Zoonlief Jakob woont slechts een paar huizen verderop en heeft om de week zijn kinderen Gina van zes en Dani van twee thuis. De laatste twee kunnen al vanaf zes uur ’s ochtends op oma Hannie rekenen als hun vader naar zijn werk moet vertrekken. Oma Hannie komt dan aan, zodat de twee kinderen gewoon lekker in hun eigen huis kunnen ontwaken. Ze haalt en brengt alle kinderen van school in Aduard, eet een broodje met ze, zorgt dat ze op zwemles komen en elke woensdagavond ook nog, mogen ze allemaal blijven logeren. “Dan eten we altijd patat en slapen de drie dames samen in één groot bed”, lacht ze trots. De ene week is ze vijf dagen in de week dé basis voor de kinderen, de andere week drie. Zelf doet ze het andermaal bescheiden af: “ach ja”, verzucht ze. “Mensen zeggen wel eens dat ik gek ben, maar die band die wij met elkaar hebben, is heel bijzonder. Wat je uit liefde doet, kost geen moeite. Ik geniet nu op een weer heel andere manier dan met mijn eigen kinderen. Toen die klein waren, ben ik ook altijd thuisblijfmoeder geweest. Dat hadden wij ook bewust afgesproken”, vertelt ze met een blik op haar man, “dat als er kinderen zouden komen, ik thuis zou blijven. Maar tegenwoordig kan dat niet meer. Je moet wel allebei werken om goed rond te komen.”

Zo’n plek waar de liefde nog tastbaar is, dat is het huis van Hannie en Gerrit. Wie ze mee wil nemen naar het Diner, daar hoeft ze niet lang over te denken. En dan is het Gerrit zijn beurt om toch even stiekem een traantje weg te pikken. Een betere plek voor die kleintjes om veel te zijn, is er in deze wereld niet.

Tijd om Den Ham te verlaten en koers te zetten richting Den Horn. Een zeer dringend telefoontje kwam een weekje eerder op de redactie binnen. Mevrouw Huberts had een nieuwe naam voor onze gastenlijst en met het antwoord: we kijken later even wie we aan de lijst gaan toevoegen, nam zij geen genoegen. “Kom nou maar deze kant op, want mijn dochter verdient het écht.” “Oh oh”, lacht diezelfde dochter dan later, “was je weer aan het drammen?” Het gaat om dochter Greetje die tegenover haar moeder in dit kleine dorp woont. Net zo trouw als de Homans zijn aan Den Ham, zijn deze twee dames aan Den Horn. Het is er simpelweg goed toeven, vinden ze. “Je weet ook niet wat je weer krijgt”, zegt Greetje nuchter, “als je gaat verhuizen. Vroeger vroeg mijn dochter weleens: waarom wonen wij niet in Zuidhorn dichtbij alle winkels? Maar wat heb je daar aan? We hebben een auto, we kunnen overal komen. Hier konden ze schaatsen op de sloot, visjes vangen en ze had zelfs een eigen pony. Ik ben hier geboren en gebleven, ik weet niet beter.”

Ze is wat verrast door de komt van journaliste met in haar kielzog een fotograaf. Moeder Klaaske blijkt niet alleen zeer overredend, maar ook nog eens een kei in het bewaren van geheimen. En dus doen we de reden van ons bezoek maar eens uit de doeken: dat Greetje het simpelweg verdient om dat ze zich alweer jaren inzet voor haar moeder. Moet er even een klusje gedaan worden? Greetje steekt wel even over. Een schoon bed? Ze komt wel even. Naar het ziekenhuis? Ze gaat mee. Gewoon koffie en een praatje? Kan ook altijd. Moeder Klaaske is er maar wat blij mee. “Het is heel wat waard dat iemand zo voor je zorgt. Ik heb toch hulp nodig. Dat zij dit allemaal voor me doet, waardeer ik echt enorm.” De band tussen de twee is speciaal. “Zeker”, vertelt moeders die in totaal zeven kinderen op de wereld zette. Het contact met vijf hiervan is helaas verwaterd, wat de band met Greetje alleen maar hechter maakt. Een aantal keren al getroffen door kanker, is Klaaske niet meer wie ze was, maar: “Ik red me nog schier”, zegt ze terecht.

Greetje vindt het allemaal vanzelfsprekend. “Ze heeft ook altijd voor ons gezorgd. En altijd op onze kinderen gepast weer. We konden altijd bij haar terecht en op haar bouwen. Ik ben blij dat ik nu bij haar hier op bezoek kan, in plaats van dat ik naar een bejaardenhuis zou moeten.”

Het mag echt wel eens gezegd worden: Hannie en Greetje zijn hun gewicht in goud waard. Het lijkt misschien simpel wat ze doen, maar het effect is groots. Terecht schuiven deze dames aan bij het ‘Jij verdient het-Diner’ op 14 december bij Hotel Aduard.