Delegatie van Chinese gezondheidszorg bezoekt Grootegast

0
218

“Ga de wereld in, want daar leer je het meeste”

GROOTEGAST – Huisarts Kerstin Dekker mag graag haar blik verruimen. Ze is geboren en getogen in Berlijn, maar maakte ook kennis met de gezondheidszorg in China en Zimbabwe, en startte na werken op het asielzoekerscentrum uiteindelijk zeven jaar geleden haar eigen praktijk in Grootegast. “Mensen met andere culturele achtergronden, leren je anders kijken”, vertelt ze over alle ervaring die ze op deed. Hoewel ze zich tegenwoordig goed thuis voelt in het hoge noorden, mag ze nog altijd graag in discussie gaan over de gezondheidszorg met collega’s uit een andere cultuur. En zo kwam het dat onlangs veertien Chinese managers en directieleden uit de gezondheidszorg Grootegast bezochten.

Dokter Dekker nam een bijzonder pad naar het beroep van huisarts. “De opleiding die ik volgde in Duitsland was destijds nog heel vrij. Je deed de geneeskundestudie en daarna ging je werken in een ziekenhuis of afdeling naar keuze. Zelf heb ik veel langer in ziekenhuizen gewerkt om ervaring op te doen.” Ervaring op afdelingen als kinderchirurgie en vaatchirurgie vindt ze niet overbodig voor haar beroep als huisarts. “Als ik een patiënt nu wat moet vertellen, dan weet ik ook precies waar ik het over heb. Gaat het om een chirurgische ingreep die moet volgen? Ik heb erbij aan de tafel gestaan en kan het dus goed uitleggen. Ik heb heel veel verschillende dingen gezien. Het vak van huisarts is juist medisch heel breed. Van de bevalling tot de dood; je krijgt met alles daar tussenin van ziekten, ongelukken en problemen met de kinderen of scheidingen te maken.”

Naast de brede opleiding die ze in Duitsland genoot, heeft dokter Dekker ook veel gereisd. “In Zimbabwe heb ik één jaar gewerkt en in China heb ik de opleiding tot acupunctuur gevolgd.” De verschillende culturen hebben haar geleerd beter naar mensen te kijken. “Daar ben ik heel erg in getraind. Als mens moet je ook levenservaring op doen om te kunnen helpen. Daarom stimuleer ik het ook altijd: ga de wereld in, want daar leer je het meeste.” Ze vindt het een verrijking om de gezondheidszorg in andere landen te bekijken. “Hoe doen zij het? De grootste waarde hiervan is dat ik weet: er is niet altijd één weg. Er zijn vaak meerdere mogelijkheden.” De discussie, iets wat andere huisartsen nog wel eens negatief bestempelen als mondige patiënten, moedigt ze dan ook juist aan. “Als je niet tevreden bent, zeg het. Er zijn meerdere oplossingen mogelijk.”

Acupunctuur is een geneeswijze die Dekker leerde in China. “Hier noemen we het alternatieve geneeswijze, maar in China is het onderdeel van zowel de traditionele als de Westerse gezondheidszorg ” Hoewel ze het niet heel vaak meer uitoefent, kan het volgens Dekker wel van grote waarde zijn. “Iemand met heupklachten die al op leeftijd is, kan niet altijd meer geopereerd worden hieraan. Met acupunctuur kun je de pijn verlichten, zodat zo iemand minder pijnstillers hoeft te slikken en beter kan bewegen. Je stimuleert de eigen kracht van het lichaam. Het is wetenschappelijk aangetoond dat het werkt. In Duitsland wordt het zelfs vergoed door de zorgverzekering.”

“Ze hebben eigenlijk twee uur lang vragen gesteld”, vertelt Dekker lachend over het bezoek van de veertien Chinese bobo’s. “China verandert en daarom zoeken ze daar naar andere verzorgingssystemen. In China is de huisarts niet bekend, je hebt daar alleen ziekenhuizen. De gezondheidsmanagers hadden dan ook veel vragen over de bevoegdheden van een huisarts en over de dienstenstructuur, hoe wij het bijvoorbeeld met weekeind- en nachtdiensten regelen. Ze hebben een kleine Europatrip gemaakt en in Berlijn veel over de Duitse huisartsenzorg in de stad gehoord, waardoor ze ook veel vragen hadden over het verschil van stad en land.”

China, Zimbabwe of Holland, uiteindelijk komt het allemaal op hetzelfde neer: “mensen hebben verdriet of pijn en willen beter worden. De verschillende types in mensen, die zijn overal op de wereld hetzelfde. Een hypochonder is geen welvaartsziekte, want die kenmerken zie je ook in China en ook in Zimbabwe.” Bestaat er dan niet zoiets als luxeproblemen? Dokter Dekker moet er even over denken. “Ik geloof wel dat er mensen zijn die misschien te veel tijd om handen hebben en niet weten hoe zij deze moeten besteden. Dit kan ervoor zorgen dat zij ontevredener zijn. Dus ja, dat komt weleens voor en dan moet ik vooral luisteren. En luisteren is dan vaak ook genoeg. Ik moest daar eerst wel aan wennen. ‘Wat kan ik doen?’, dacht ik dan. Huisarts zijn is vooral communiceren en vertrouwen opbouwen, dus iemand leren kennen. De psyche is een belangrijk deel van de mens”