‘Wat ik in mijn handen krijg, neem ik mee naar huis’

0
178
Jan Wegman

Van poppen tot luciferdoosjes: Jan Wegman spaart werkelijk waar alles

Jan Wegman-2Jan Wegman-3ZUIDHORN – De geboren en getogen Zuidhorner Jan Wegman spaart al zijn hele leven dingen. Ja, dingen. Want het zijn een heleboel verschillende dingen. Van sigarenbandjes tot luciferdoosjes en van speldjes tot suikerzakjes. Het begon bij hem als kleine jongen, toen hij cactussen ging sparen op de basisschool. Die neiging om te sparen zit hem nog steeds in het bloed.

Het huis van Wegman is op zich al een museum, om het zo maar even te zeggen. Alle collecties staat uitgestald en verspreid door het huis, en zelfs in de tuin. Door de verzameling witte beelden in de voortuin weet je direct dat je aan het goede adres bent. Veilig afgeschermd met een groen tuinhek kan er op afstand al van genoten worden. Eenmaal binnen in het grote huis van Wegman worden de verzamelingen nog bonter. Twee grote banken vol met knuffelberen en poppen staan midden in de kamer. In deze kamer zitten ze toch nooit, legt Wegman uit. “De poppen en beren zijn een verzameling van mijn vrouw”, lacht hij. “Daar heb ik me nooit mee bemoeid.”

Achter de eerste kamer, wat normaliter gebruikt zou worden als woonkamer, zit nog een aanbouw. Dit is een van Wegman zijn hobbykamers. En daar heeft hij een heleboel van, zo blijkt later. Door het hele huis. Tegen het achterste raam hangen een stuk of wat witte plankjes, met daaronder een lage vitrinekast. Op de plankjes en in de vitrinekast staat de wereld aan sigarendoosjes. Alle soorten, kleuren, maten en merken zijn hier te vinden. Her en der staan in de vitrinekast nog kleinere, andere verzamelingen, zoals een servies boerenbont, speelgoedautootjes en houten doosjes. “Er zitten ook een paar soorten sigarendoosjes tussen die al heel lang niet meer verkocht worden”, legt hij uit. “Dat vind ik zo bijzonder aan dingen sparen, dat er ook unieke dingen tussen zitten of dingen die heel erg moeilijk te krijgen zijn.”

Verder met de rondleiding door het onofficiële, indrukwekkende museum. Op de tocht door het huis wordt her en der nog een terloops verzamelstuk aangewezen, zoals een ouderwets uitziende chocolademelkkan. “Zo schonken ze vroeger chocolademelk in”, vertelt Wegman terwijl hij het ding heen en weer laat bewegen door het schommelsysteem waar de kan in gemonteerd zit. Ook wordt nog even stilgestaan bij een grote, oude klok. Zo eentje die nog handmatig opgewonden moet worden. Enthousiast pakt Wegman het opwindsleuteltje, stopt deze in het daarvoor bestemde sleutelgat en begint te draaien. De klok begint meteen wild te tikken en binnenin de grote kast wordt een gewicht omhoog getrokken. Het wordt al gauw duidelijk dat Wegman uren en uren kan praten over de honderden antieke dingen en uitgebreide verzamelingen die hij in huis heeft.

De hobbykamer op de bovenverdieping is nog wel een van de bijzonderste kamers tot nu toe. Dozen en dozen vol met suikerzakjes, in allerlei verschillende kleuren en van verschillende merken. “Die moet ik nog uitzoeken”, vertelt Wegman. “De andere suikerzakjes heb ik allemaal netjes in mappen.” En inderdaad, keurig gesorteerd, pagina’s vol met suikerzakjes. Hetzelfde geldt voor de luciferdoosjes, sigarenbandjes en sigarettendoosjes. “Ben zelf al meer dan 40 jaar gestopt hoor”, lacht hij. “Mocht niet meer roken van de dokter, maar ben wel doorgegaan met verzamelen. Wat ik doe met de sigarenbandjes? Helemaal niks. Vind ’t gewoon mooi.” Verder is de hobbykamer versierd met een dozijn schilderijen, een bordje met wel 100 speldjes erin, een groot rek met sleutelhangers en een verzameling houten boten. “Eigenlijk alles wat ik in mijn handen krijg neem ik mee naar huis”, lacht Wegman. “Het meeste heb ik opgescharreld van rommelmarkten en vlooienmarkten.”

Wegman stopt heel veel tijd in zijn verzamelingen. Zo heeft hij stellingen uit de dierenwinkel, waar hij vroeger eigenaar van was, in een van de kamers staan om alles netjes uit te stallen. “Het gaat eigenlijk allemaal vanzelf. Ik ben ooit als kleine jongen begonnen met sparen. Alles wat ik toen kreeg moest ook gewoon blijven. Ik heb nog nooit iets weggedaan, en langzaam komen er steeds meer dingen bij door de jaren heen. Maar ik ben niet van plan ooit iets te gaan verkopen of weg te doen. Ik blijf de rest van mijn leven lekker verzamelen!”