“Ik verlaat het bestuur, maar niet de Struuntocht”

0
197
Lutjegast Struuntocht voorzitters

Een nieuwe voorzitter aan het roer

Lutjegast Struuntocht voorzitters-2Lutjegast Struuntocht voorzitters-3LUTJEGAST – Ga er maar aan staan: het organiseren van een Abel Tasman Struuntocht. Voorzitter Piet Miedema deed het zelfs vier keer. Hét idee voor de populaire wandeltocht ontstond ooit in zijn gedachten als een droom, een droom die waargemaakt werd en eentje die bleef groeien. Het is zíjn droom; zíjn kindje. Maar zoals dat gaat met kinderen die groot worden, komt er ooit een tijd om los te laten. En die is er nu ook voor Piet. De Struuntocht gaat verder met een nieuwe voorzitter aan het roer.

We schrijven vrijdag 18 december 2015. Een gedenkwaardig moment in Lutjegast. Symbolisch draagt Piet een grote voorzittershamer over aan dorpsgenoot Bert van der Vaart. Er wordt gelachen en gesproken over het trekken van een streep. En dat is nu. Deze vrijdagochtend is het klaar. Nog één interview en dan is Piet geen voorzitter meer. En dan maak het lachen even plaats voor tranen. Want het is niet niks om een project als deze los te laten.

Terug naar het begin

Eerst eens terug naar het begin. Het is de zomer van 2012 als een groepje Lutjegasters samen in de tuin van Piet zijn bevlogen plannen aan hoort. Een wandeltocht, maar niet zomaar eentje: een wandeltocht waarbij cultuur en vermaak een grote rol spelen. Opvallend: bij dit clubje is nieuwe voorzitter Bert van der Vaart al aanwezig. Enthousiast laat ook hij weten zich hiervoor te willen inzetten. Gezinsuitbreiding gooit roet in het eten. Bert voelde toen al aan dat het organiseren van een Struuntocht een grote klus zou worden en haakte heel verstandig af om zijn gezin voorrang te geven. De rest van het verhaal is al bijna geschiedenis. Er volgt een eerste editie; een tweede, derde en vierde. Elke keer weer weet de tocht zichzelf te overtreffen en kan het rekenen op meer en meer deelnemers. De grote kracht blijft overeind: het wandelen en het vermaak zijn de basis. Maar de Struuntocht groeit uit tot veel meer: een festijn wat niet alleen Lutjegast maar de hele gemeente op de kaart zet, een festijn wat verbindt, wat enthousiasme opwekt en waar we allemaal deel van willen zijn.

Het is nogal wat om achter te laten. Helemaal als je zo bevlogen en enthousiast bent als Piet. “Ik spreek nog altijd over ‘we’”, beseft hij zich ook lachend in het gesprek. Zelfs dit allerlaatste uurtje als voorzitter is hij het boegbeeld zoals een voorzitter moet zijn en spreekt de trots en de passie voor de Struuntocht uit alles. De opmerking dat nieuwe voorzitter Bert nu goud in handen heeft, wordt door Piet glimlachend beaamt. “Zijn grote voordeel is wel dat we nu al vier keer hebben laten zien wat er mogelijk is als je je er met een aantal mensen voor inzet. En dat zijn niet alleen de mensen in Lutjegast, het is iets wat in alle dorpen rondom wordt opgepikt. En dat blijf ik uniek vinden. Mensen willen er graag bijhoren; ze willen zich inzetten voor die Struuntocht.” Ook Bert kent dat gevoel van de laatste editie waarin hij als cultuurvoorzitter binnen het bestuur fungeerde. “Het heeft mij ook verbaasd hoe enthousiast mensen direct zijn. De bereidwilligheid die er is om te helpen en er wat moois van te maken. Die energie die ontstaat is heel mooi. En verwonderend”, vindt hij. Piet vervolgt: “wat wij soms binnen twee à drie minuten voor elkaar krijgen, lukt de gemeente niet. Ja, misschien ligt dat aan de rol van de gemeente in het geheel, maar het geeft wel aan wat de mogelijkheden zijn. Bert heeft zelf de laatste editie al laten zien met cultuur hoe samenbindend je kunt zijn tussen de dorpen waar de Struuntocht door komt. Dorpen die eigenlijk totaal geen contact met elkaar hadden, hebben dat door de Struuntocht opeens wel en dat gaat als een trein.”

De keuze voor Bert

Nuchtere Bert doet het eerst af als een “mooi avontuur” om in te stappen, maar zo simpel is de stap naar voorzitter van de Stichting Promotie Lutjegast, de organiserende stichting achter de Abel Tasman Struuntocht, natuurlijk niet. “Nee, natuurlijk”, vindt ook Piet, “iedereen weet wat een klus het is.” Aan hem eerst afgelopen jaar de lastige klus zijn bestuur te versterken. Met in zijn achterhoofd de criteria een constant en stabiel bestuur neer te zetten, maar ook een nieuwe voorzitter voor een editie verder te vinden, benaderde hij heel bewust mensen uit het dorp om de leeggekomen plekken te vervullen. Samen met Bert, vormden Annelies van der Velde (secretariaat), Kees de Wit (penningmeester) en Paulien Jongsma (PR) een nieuwe lichting bevlogen Struuntochtbestuurders. Oudgedienden Lolke van der Veen (route) en Hein Wijbenga (vrijwilligers) maakten samen met Piet het bestuur compleet. “Toen Bert ‘ja’ zei voor het bestuur, heb ik al wel even gedacht dat hij een goede opvolger voor mijn voorzittersplek zou kunnen zijn. Maar dat heb ik nooit zo benoemd, want dat zou er alleen maar druk op leggen”, aldus Piet. Bert zelf is nooit bewust zo ingestapt. “Nee, dat had ik zelf niet zo bedacht. Kijk, gaandeweg het jaar kijk je wel om je heen en dan ga je er wel eens over nadenken.”

De kogel ging pas echt twee weken geleden door de kerk. Niet een alleen door deze twee heren beklonken deal overigens. “Ik vind het enorm belangrijk dat iedereen unaniem hierachter staat. Als andere mensen in het bestuur denken: ‘het moet maar’ dan zou dat geen goede basis zijn”, vindt Bert. En dus werden de andere bestuursleden gepolst. “Al vrij snel hebben we met elkaar besproken: wie wil wat voor de komende jaren”, vertelt Piet. “En dan blijkt wel: Kees is dolblij met zijn penningmeesterschap. Annelies vindt het prima op het secretariaat. Zij is wat minder op de voorgrond, maar haar uitdaging ligt weer in de contacten met de gemeente bijvoorbeeld. Paulien blijft bij de PR en Hein op de vrijwilligers. Ja, en Bert had al het voorzitterschap van de cultuurcommissie. Bovendien heeft hij de ervaring als voorzitter van Dorpsbelangen in hectische tijden. Hij is echt iemand waar je een aantal jaren mee vooruit kan. Daar heeft hij ook de goede leeftijd voor. Ik denk dat dit een goede investering in de toekomst is.” “Het liep eigenlijk heel vloeiend; heel natuurlijk”, vervolgt Bert. “Als je in het bestuur van de Struuntocht stapt, dan is dat sowieso niet voor eenmalig. Je leert zoveel, het zou jammer zijn om die kennis na één Struuntocht niet verder uit te bouwen.”

Grote schoenen om te vullen

Om in de voetsporen van Piet te stappen, is een hele uitdaging. Uiteindelijk was het onder zijn vleugels dat de tocht uitgroeide tot wat het nu al is. “Ja, je moet echt alles beheersen”, geeft ook Piet zijn opvolger mee. Deze is een heel ander persoon dan Piet. “Ik denk dat hij meer een perfectionist is en ik meer een generalist”, vindt Bert. “Ik denk dat ik dan ook meer uit handen geef. Dat is goed, maar het is ook mijn valkuil. Want als je iets uit handen geeft, heb je er ook geen grip meer op en daar moet ik goed opletten. Toch heb ik wel gezien dat het goed is te delegeren.” Het netwerk van Piet ziet Bert ook als een belangrijke les. “Hij heeft een heel groot netwerk. Hij werkt natuurlijk bij de hoofdsponsor en daardoor is het contact daarmee al heel makkelijk. Maar ikzelf heb een heel ander netwerk. Het is voor mij echt een uitdaging iedereen binnen het bestuur te stimuleren op zijn eigen stukje dat netwerken te doen.”

Plannen heeft Bert direct al. “Van rust is geen sprake voor ons”, lacht hij. “In het voorjaar wil ik eerst eens met het bestuur gaan zitten om de lijnen uit te zetten. Wat is onze visie? Waar willen we heen? En misschien komt daar wel uit dat we de komende drie jaar ook iets anders op gaan zetten. Een ander evenement; misschien een winterwandeltocht, iets met de fiets of juist het hardlopen. Er zijn hier heel veel mogelijkheden in de omgeving. Ja, dat zou wel betekenen dat wij als bestuur nog meer werk moeten gaan verzetten. Ik weet ook nog niet of dat de wens is, maar dat wil ik zeker wel gaan verkennen.”

Het lijkt erop dat Bert dus direct een nieuw elan meebrengt. “Tja”, lacht hij, “ik hou wel heel erg van veranderen, maar ik zie ook wel dat dit een goed draaiende machine is en een goed functionerend team. Je moet wel heel voorzichtig zijn om hier wat aan te veranderen. Bovendien, dat elan moeten we nog wel even waarmaken. Het is eerst zaak het bestuur weer compleet te maken.”

Want met de verschuiving van Bert naar de voorzittersplek is er een nieuwe ‘cultuurgoeroe’ nodig die de cultuurcommissie gaat leiden. Bovendien heeft de man van de route, Lolke, aangegeven dat het voor hem na vier edities Struuntocht ook wel welletjes is.

De nalatenschap van Piet

Nog altijd denkt Piet graag mee over een volgende editie. Zo benadrukt hij de mogelijkheden die het vervoer van de wandelaars de afgelopen editie heeft gebracht. “Het brengt je gigantische mogelijkheden om de regio te vergroten.” Bovendien denkt hij dat de digitale mogelijkheden verder benut moeten worden. “Volgende keer zal er digitaal nog een grotere stap moeten worden gemaakt. Misschien een app of iets dergelijks, maar ik denk dat je niet meer zonder kunt. Wat ik wel opvallend vindt overigens”, vervolgt hij, “is dat er ditmaal wordt nagedacht over meerdere activiteiten. Het geeft wel aan dat de werkgroepen, waar de afgelopen editie voor het eerst mee gewerkt is, meer rust geeft. Ik denk dat de overbelasting op de andere besturen wel veel groter was.”

Maar als het gesprek dan komt op wat hij daadwerkelijk wil meegeven, valt hij even stil. “Kijk, afscheid nemen blijft heel lastig. Ik kan wel een speech houden, maar er is dan veel waar ik toch telkens weer opnieuw op uit kom en val ik al snel in herhaling. Wat ik het allerliefste wil meegeven is dat ik hoop dat ze blijven bij de basis zoals de Struuntocht is opgezet. Het moet blijven draaien om het wandelen met daarnaast cultuur en vermaak en het moet laagdrempelig en toegankelijk blijven. Het is een gebeuren van de regio; ik hoop ook dat we dat blijven uitdragen in de buurt. Ik denk dat die herkenbaarheid zó belangrijk is. De tocht moet net zo herkenbaar blijven als het logo. Wie dat poppetje alleen al ziet, weet al dat het om de Struuntocht gaat; we hoeven de letters er al niet meer onder te zetten. Maar goed”, slikt hij, “afscheid blijft lastig. Ik neem afscheid van het bestuur, maar niet van de Struuntocht. Een Struuntocht doe je niet alleen. Ik weet nog goed dat ik de Abel Tasmanpenning in ontvangst mocht nemen van de gemeente. Een volledige verrassing voor mij. Maar ik heb er wel moeite mee dat ik die persoonlijk heb gekregen.”

De voorzitter is nou eenmaal de rol van de voortrekker. De rol van de persoon die het boegbeeld is en altijd gelinkt wordt aan datgene waar hij voor staat. Ook Bert beseft zich dat. “Je bent de vertegenwoordiger van iets, hebt de leiding, maar wordt er ook op aangekeken. Je bent de voetbaltrainer die eruit vliegt als het niet goed gaat, maar die heel afhankelijk is van het team die erachter zit. Zonder dat team zou je het niet kunnen.”

De voorzitter, de rol van spreekbuis en enthousiasmeerder. Een rol die Piet de afgelopen jaren op het lijf geschreven was. Zonder hem was de Struuntocht nooit geboren. Onder Bert kan deze groter groeien en nieuwe stappen maken. Zaterdag 14 september 2019 gaan we het allemaal meemaken.