“Je bent vrij in wat je gelooft, ik vind respect hebben voor elkaar belangrijk”

0
193
Grootegast-shahla-chamanman-02

Moslima over de islamitische kerst, Parijs en het Christendom

GROOTEGAST – Shahla Chamanmah-Bayat uit Iran is een traditionele moslima. “Een moslim van huis uit”, zo noemt ze het. Want kerst vieren doet ze wel. En dat doen moslims eigenlijk niet.

In het knusse huis in Grootegast, waar Shahla en haar man wonen, staat geen kerstboom. Wel een plastic boompje zonder bladeren of naalden, versiert met kerstengelen en sterren. Voor het raam hangen ook een paar gouden sterren. “Met alle verschrikkelijke dingen die de afgelopen tijd gebeurd zijn, vonden we het niet zo gepast om het huis helemaal feestelijk te maken”, vertelt Shahla. De aanslagen in Parijs hebben het gezin niet ongeroerd gelaten. “Ik snap het gewoon niet”, begint ze. “De Islam is een geloof van liefde en vrede, dus ik begrijp niet waarom de IS zichzelf moslim noemt. Er staat nergens in de Koran dat er zulke dingen moeten gebeuren. Ik vind het verschrikkelijk.”

Ze neemt plaats op de zwarte hoekbank en begint te vertellen over haar leven in Iran, voordat ze werd gedwongen om het land te verlaten als politieke vluchteling. “Mijn familie is niet streng islamitisch”, begint ze. “Mijn ouders waren wel moslim, maar gaven ons de vrijheid om zelf te kiezen wat we wilden.” Ze vertelt dat Iran een land was net als Europese landen. “Iran was een land waar iedereen mocht wonen, ongeacht geloof, huidskleur of afkomst. Er waren geen strenge regels en er was vrede en veiligheid.”

In Iran vierde Shahla elk jaar kerst. “Eigenlijk vieren moslims geen kerst”, legt ze uit. “Maar wij woonden in Iran tussen christelijke mensen, waar onze familie goed bevriend mee was. Elk jaar vierden wij kerst met ze, op 8 januari, niet op 25 en 26 december. In plaats van het versieren van de kerstboom hingen wij er gekleurde, papieren zakjes in gevuld met snoep.” Ze begint te lachen. “Dat was geweldig voor de kinderen.” Haar man valt haar bij: “Maar niet iedereen in Iran deed dat. Alleen de middenklasse.”

Shahla vindt alle godsdiensten interessant, vertelt ze. Ze heeft drie jaar op een christelijke school gezeten, omdat ze het Christendom bewonderde. “Onze overburen waren christelijk”, vertelt ze. “Ik had zoveel respect voor die mensen, dat ik eigenlijk heel nieuwsgierig werd naar de godsdienst. Daarom ben ik toen naar een christelijke school gegaan en daar heb ik geleerd over kerst.” Shahla vertelt dat zij mensen belangrijker vindt dan het geloof. “Je bent vrij in wat je gelooft, maar ik vind respect hebben voor elkaar veel belangrijker. Ik hou van alle mensen”, lacht ze.

In de sfeer van de feestdagen begint Shahla te vertellen over oud & nieuw. “Dat is op 21 maart”, vertelt ze. “In de Perzische jaartelling wordt oud en nieuw dan gevierd. Dan bellen wij onze familieleden op om ze een gelukkig Nieuwjaar te wensen.” Ook geldt er in het algemeen een andere jaartelling. Eigenlijk zelfs drie, vertelt Shahla. “Je hebt de Christelijke jaartelling, de Koninklijke jaartelling en de Islamitische jaartelling. De Christelijke jaartelling gaat volgens de Bijbel. De Koninklijke jaartelling is verbonden aan de oprichting van het Perzische Rijk, 3000 jaar geleden. De Islamitische jaartelling is begonnen toen profeet Mohammed 40 jaar was en hij de leider van Islam werd”, lacht ze. “Verwarrend hé?”

Shahla is 25 jaar geleden met haar gezin uit Iran gevlucht. Ze legt het verschil uit van voor en na de revolutie die in 1979 plaatsvond in Iran. “Er was een koninklijk regime onder leiding van de dictatoriale sjah Mohammad Reza Pahlavi. Toen hij er was, mocht iedereen doen wat ‘ie wilde. Iran was toen vergelijkbaar met een Europees land. Wilde je een hijab dragen? Prima. Niet? Ook goed. Iedereen leefde in vrede met elkaar. Maar er waren ook mensen die het niet eens waren met hem. Er ontstond een revolutie en Iran werd een dictatoriaal, islamitisch land onder leiding van ayatollah Ruhollah Khomeini. Een hijab dragen werd nu verplicht. De dingen veranderden in Iran”, vertelt ze serieus. “En uiteindelijk hebben we moeten vluchten.” Het gezin Chamanmah is nog niet weer terug geweest in Iran, vertellen Shahla en haar man. “Misschien als het wat rustiger is. Dan gaan we terug om afscheid te nemen. Maar we blijven wel in Nederland wonen.”