Koos Bos geniet van fietsavontuur

0
1190

GROOTEGAST/TOSCANE – Het was een hele belevenis, schrijft Koos Bos. De Grootegaster ondernemer vertoefde de afgelopen weken in het mooie Italië om daar mee te doen aan de legendarische rit over de ‘witte wegen’ van de wijnstreek in Toscane. Voor vertrek spraken wij met Bos waarop hij beloofde zijn avontuur middels een verslag met ons te delen. Belofte maakt schuld, dus bleef het verslag niet uit! Gelukkig maar.

“We zijn net terug van ons fietsavontuur in Italie met start en finish in Gaiole in Chianti. Een plaats die centraal ligt in de bijzonder mooie Chianti-wijnstreek in Toscane. Het evenement begint  eigenlijk al op donderdag. We halen deze dag onze startnummers op en bezoeken de vele marktkramen met alles op het gebied van de klassieke fiets. Ben je op zoek naar een fiets, kleding of onderdelen; hier is het te koop. Na twee weken training in de Toscaanse heuvels op onze “moderne racefietsen” hebben we woensdag een tocht op de “klassieke racers” gemaakt. Wielrenners van mijn leeftijd zijn er vroeger allemaal op begonnen, maar het is toch weer behoorlijk wennen. John heeft de fietsen prima afgesteld en ze worden goedgekeurd. Zondag 1 oktober is het dan zover. We staan vroeg op en bereiden ons goed voor. Het is voor ons nog een uurtje rijden met de auto naar de start. Er zijn 5 afstanden. 48, 75, 115, 135 en 209 km.  De kortste afstand is een soort défilé van allerlei oude fietsen en prachtige oude kleding. De langste afstand (209km) is heftig. De start is om 5.00 uur en het is nog donker. Veel rijders komen vervolgens ook in het donker over de finish. Goede verlichting is voor deze afstand dan ook verplicht. Wij hebben de 115km gedaan. Deze afstand heet de “Classico”. De afstand waar het vroeger allemaal mee is begonnen. 50km gaat over de witte wegen van Toscane. Strade Bianchi zoals dat heet in Italië en voert ons dwars door de prachtige wijnvelden. We starten om 8.00 uur. Na twee uur fietsen begint het te regenen en dat blijft de rest van de dag zo. De Classico is niet de langste maar wel de zwaarste tocht van de Eroica. Dat wisten wij ook niet totdat we bij heuvels aankwamen die dermate stijl waren dat je moest lopen. Dit gold overigens voor iedereen. De stijgingspercentages liepen op tot boven de 25 procent. De regen maakte het er niet beter op want de gravel wegen werden glad en regelmatig slipte het achterwiel weg. Ook afdalen op deze wegen vergde de nodige beheersing en handigheid en was niet zonder risico. Onderweg kwamen we 4 stempelposten tegen waar eten en drinken -ook wijn- te krijgen is. Alles erg goed verzorgd door de organisatie en de bediening was in handen van Toscaanse vrouwen in klederdracht hetgeen zeker iets moois toevoegt aan het evenement. Om vier uur in de middag passeren we de finishlijn. Niet eerder hebben we zo’n laag gemiddelde gereden. Vooral vanwege de stukken die we heuvelop moesten lopen. Maar, zoals dat vaak gezegd wordt, moe maar voldaan en toch ook wel een beetje trots op de prestatie ontvangen we de medaille die hoort bij het heldendom van Toscane genaamd L’Eroica. Voor ons was het een onvergetelijke ervaring. Ik was nog niet eerder in Toscane geweest. Veel mensen die er geweest zijn vertellen je altijd dat het daar zo mooi is. Ik kan het alleen maar beamen. En, niet geheel onbelangrijk, ook zonder een fiets kun je daar heerlijk vakantie vieren.”

De foto’s komen uit de privécollectie van Koos Bos.