Ongenode Gast: Leren haken in de Bundelshop

0
573

Tijd: 10.00 uur
Datum: 23 januari
Plaats: Grootegast

GROOTEGAST – Al drie jaar wordt er op woensdag druk en fanatiek gehandwerkt in de Bundelshop van Grootegast. “We zijn ooit met twee vrouwen begonnen”, vertelt Marietje Visser nadat de ongenode gast zijn jas uit heeft gedaan. Buiten is het koud en ligt er een dik pak sneeuw, binnen is het behaaglijk en warm. “Koffie?”, vraagt Marietje welke graag wordt aangenomen. “Ik weet niet of iedereen vandaag wel komt”, meldt Gré Cruiming. De breinaalden van Gré tikken al fanatiek op elkaar en er is iets zichtbaar dat lijkt op een sok. Ze is de uitzondering op de regel, want de rest van de vrouwen is druk bezig met het haken van een Noppie. Deze komt tijdens de LEGiO-run op 6 april langs de route te staan. “Maar er moet nog wel het één en ander gebeuren voordat – ie klaar is”, weet Marijke van Kammen te vertellen. Langzaamaan druppelen de dames binnen. Bielkje Pel, Jopie de Vries, Tiny Struiksma, Ymkje de Boer, Wiena Homan, Siepke Untied, Harma van Es, Ietje Oost, Beertha van der Hoek. De ongenode gast schudt de handen en probeert de namen te onthouden (aardig gelukt, nietwaar?). Sneeuw of geen sneeuw, het is nog best druk, stelt ondergetekende vast. Marietje zegt dat ook mevrouw Venema regelmatig aanschuift en meehelpt. “En vergeet ook mevrouw Tiekstra niet. Zij is al lang ziek, maar hoort er wel gewoon bij hoor!” Waarvan akte. Bij koffie hoort cake en deze komt dan ook op tafel. Vers. “Een plakje moet kunnen, want ik ben hier lopend.” Bielkje haakt er lustig op los: “Eén vast, één halflos en niet verspringen.” Marietje kijkt geïnteresseerd mee, terwijl de ongenode gast geen idee heeft over welke techniek het gaat. Het is toch een kunst, dat haken. Zoveel is zeker. Er ontstaat kleine paniek als de koffiekan leeg blijkt te zijn. “Toch niet op?”, informeert Tiny bezorgd. Gelukkig wordt er op miraculeuze wijze nog ergens een kopje verse koffie tevoorschijn getoverd. “De parkeerplaatsen bij de seniorenwoningen zijn nog steeds ondergesneeuwd”, komt er ter tafel. Wereldproblemen bij de haakclub bestaan uit het ‘lutje wichie dat geen staartjes meer in wil’ en de huidige weersomstandigheden. Beertha komt wat later binnengestapt. “Ik moest nog even langs het gemeentehuis”, verontschuldigt zij zich. “Dat duurde twee lang, twee breed.” Maar ze is er! Precies op tijd om met Jopie en Bielkje de LEGiO-run en de Struuntocht te bespreken. “Ja, die LEGiO-run”, zegt Bielkje, “daar had ik best aan mee willen doen… Als ik wat jonger zou zijn geweest tenminste.” Wandelen is ook leuk, stelt Jopie. “Daar ben ik in 2001 mee begonnen en heb sindsdien alle Struuntochten gelopen. 25 kilometer, leuk hoor!” Ook de komende Struuntocht is ze van de partij. Op tafel ligt het masterplan dat strak gevolgd moet worden. De romp is klaar, horen we van Bielkje die inmiddels met de armen van Noppie is begonnen. Het rode garen wordt gewisseld voor de blauwe, en weer terug, want de armen moeten toch rood. Het gaat helemaal goed komen, ziet de ongenode gast. En dat komt dan vooral omdat de dames goed weten waar ze mee bezig zijn én omdat de ongenode gast niet mee haakt. Dat laatste zou namelijk een ramp zijn. Vooral voor Noppie die er ongetwijfeld heel graag goed wil uitzien op 6 april als honderden hardlopers genietend van het immense haakwerk voorbij hobbelen.