#9 Geert Zijlstra houdt blog bij tijdens coronavirus

STREEK – De komende drie weken zit Nederland ‘op slot’. Scholen en kinderopvangcentra zijn dicht, horecagelegenheden moeten noodgedwongen hun deuren sluiten en ook sporten bij sportclubs en fitnesscentra is niet langer geoorloofd. Ook werken veel mensen deze weken thuis, om verdere verspreiding van het coronavirus te voorkomen. Eén van hen is Geert Zijlstra, verhalenverteller en muzikant in het Westerkwartier. Dagelijks schrijft hij een blog over de huidige situatie in Nederland én het Westerkwartier. Deze zijn op onze online kanalen te lezen. Tevens staat er wekelijks één blog in de papierenversie van de Streekkrant en De Krant. Vandaag verhaal nummer negen.

Het komt eraan. Het afscheid van één van mijn vaste ankers op de dag, De Wereld Draait Door. Ik geef toe dat ik er de laatste twee jaar steeds vaker niet meer ‘voor ging zitten’. Maar als ik dan toch een stukje zag, zat er vaak best wat leukst tussen. Zeker als er wat dwarse gasten aan tafel zaten, het gesprek wat stroever werd en Matthijs van Nieuwkerk begon te kleuren.

Toen de presentator aankondigde dat hij wilde stoppen, kon ik dat wel begrijpen en ik vond het leuk dat hij serieus werk wilde maken van een terugblik in de laatste reeks programma’s. Toen kwam Corona en werd het allemaal anders. Geen publiek, beperkt aantal gasten aan tafel, geen handjes schudden (Matthijs was toch al niet zo van knuffelen) en een sober podium waarop ‘werkloze’ artiesten werden uitgenodigd om de kijkers te troosten. Het programma werd kleiner, intenser, minder snel en ik ben nu weer helemaal fan.

De eindeloze herhalingen van Troost-TV hoeven wat mij betreft niet zo zeer. Niet omdat ik niet van Theo&Thea, Pisa, Jiskefet of Koot en Bie houd, maar dat is tegenwoordig allemaal wel te vinden op het internet en Netflix. Dat merk ik omdat jongere collega’s, die het origineel niet hebben meegemaakt, hele scènes uit het hoofd kennen. Logisch dat we nu terugvallen op de humor, maar er zijn ook genoeg leuke nieuwe programma’s, zoals Nieuw Zeer, Lubach, Eva Crutzen of het geweldige Promenade. En ze kunnen ook nog eens inspelen op de actualiteit.

DWDD mag wat mij betreft nog wel even door gaan om ons door de huidige crisis te steunen. Ik hoop dat Matthijs daarna terug komt met een slow-TV programma, waarin hij het intense gevoel meeneemt nu. Samen met veel humor en muziek natuurlijk. Want alles wordt anders, volgens REM – It’s the end of the world as we know it (Album Document, 1987)