Top tien klassering lijkt hoogst haalbare

Baukje Mollema Tour de France week 3 Trek

Bauke Mollema piept en kraakt maar breekt niet

STREEK – Ai, ai, ai. Wat piepte en kraakte het na ruim 4 uren koersen in de Pyreneeën bij Bauke Mollema afgelopen dinsdag. Het lukte niet. Hij moest tijdens de laatste en steilste klim lossen. Niet mee met de besten, geen topklassering en tijdverlies. Dit was niet waar hij voor ging. Froome was buitencategorie, – wat onmiddellijk dopingbeschuldiging als gevolg heeft – won de rit en besliste de Tour eigenlijk al.
Robert Gesink, oud ploeggenoot van Mollema reed een sterke race en deed zelfs een moedige poging de rit te winnen. Dat mislukte, maar de complimenten en een diepe buiging waren voor hem. Een teleurstellend begin was er dus voor de kopman van Trek. Tijdens de eerste bergetappe die uitdraaide op een veldslag werden ook Nibali en Contador helemaal weggereden. Een achterstand van ruim vier minuten is een enorme dreun wat hem ook een duikeling in het klassement bezorgde. Een paar donkere wolken pakken zich samen boven de Tour van Mollema en dat beseft de renner zelf ook, al komt hij zelden met spectaculaire teksten: “Ik had gehoopt tijd te winnen, in het klassement te stijgen maar ik kon niet mee komen, de besten waren beter,” was zijn harde en eerlijke conclusie. De eerste Pyreneeënetappe vormde een soort breekpunt. Aansluiting met de (sub) top of achterop raken. Het werd dus het laatste. Ook de rest van de week kom Mollema niet imponeren zoals we dat zo graag zouden zien. Hij reed voor wat hij waard was, diep respect voor zijn kracht en uithoudingsvermogen en sloot de week verdienstelijk af als 10e in het algemeen klassement maar stiekem hoopte hij op meer. En met hem de natie
.Natuurlijk, een tiende plaats is knap. Laat daar geen misverstand over bestaan. Maar we hebben allemaal nog de zeventiende etappe in gedachten van 2011 toen Mollema brutaal de aanval zocht en tweede werd achter Edvald Boasson Hagen. Een beetje scheef op de fiets, tong half uit de mond, snot uit de neus en maar klimmen. Kippenvel! Wat willen we dat graag weer zien. Een Mollema die aanvalt, die bij de besten in het wiel zit en onze trots streelt. Een opinie in deze krant een paar weken terug liet al zien dat er twijfels waren over de absolute vorm, de deskundigen zagen een top tien klassering als hoogst haalbaar. Een top 5 als sensatie. Die top 5 is al lang onhaalbaar, maar de Trekrenner, die ook al tijd verloor tijdens de ploegentijdrit en het moet doen zonder de belangrijke steun van Fabian Cancellara die de Tour al snel moest verlaten door een zware val, zet alles op alles om in de top tien te eindigen. “Ik rijd niet slecht, maar het is ook niet top. Misschien dat er nog iemand uit de top-tien valt en ik zo nog wat kan opschuiven. Het gekke is, de prestaties zijn dan wel niet absoluut top, ik heb wel het gevoel dat de benen steeds beter worden. Het lichaam voelt goed, zit lekker in mijn vel en heb ook veel zin in de laatste week,” blikt Mollema vooruit naar de vier loodzware Alpen etappes. “Misschien kan ik alsnog iets doen, proberen weg te komen met een mooie groep, gaan voor een dagzege. Ik heb wel vertrouwen in een paar goede etappes en hoop nog wat extra’s te kunnen laten zien.” Een belofte die we al te graag horen en vooral zien nakomen. Het zal de oud-Zuidhorner een zorg zijn hoe wij daar over denken en wat we er van vinden. Na het uitfietsen en –zweten is al altijd weer de ontspanning en de lach. Hij laat zich niet gek maken. Verwachtingen van de buitenwereld zijn niet zijn probleem. Hij wil gewoon keihard rijden en het uiterste uit zich zelf halen. Natuurlijk is er de druk van de sponsor. Toch? “O,ja. Die zullen het vast inderdaad wel heel leuk vinden wanneer ik hoog eindig.” Een grap, maar wel een veelzeggende. Mollema traint en fietst totdat hij er bijna letterlijk bij neervalt en daarna is het voor hem klaar. Voorlopig doet hij dat als de op negen na beste van de wereld. Zou hij ’s nachts dromen van een podiumplaats? Ik waag het te betwijfelen…