Wilders nu adoptievader van huiler ‘Barry’

pieterburen geert wilders op bezoek 3

Vrolijke Geert Wilders knuffelt zeehondjes

PIETERBUREN – De medewerkers van zeehondencrèche Pieterburen zagen een hele andere kant van de politicus Geert Wilders tijdens zijn bezoek aan de zeehondencrèche afgelopen woensdag. De Haagse politicus was vrolijk, trakteerde Lenie van ’t Hart zelfs hartelijk op drie zoenen. Samen met partijgenoten Dion Graus en Reinette Klever bezocht Wilders Pieterburen, om zijn steun te betuigen voor het goede werk wat daar wordt verzet. Na de storm van vorige week zijn zo’n dertig zeehondenpups aangespoeld, waar Wilders naar hartelust mee mocht knuffelen. Hij adopteerde voor vijfhonderd euro de jonge huiler die bij hem op schoot kroop en gaf hem de naam Barry.

Dat Wilders Pieterburen zou bezoeken, werd pas op dinsdag bekend. Dat had alles te maken met de veiligheid van de omstreden politicus. Op die dag namen zijn beveiligers vast poolshoogte in het Groningse plaatsje om de boel te inspecteren. Ook op de woensdag zelf werd hij vergezeld door zo’n zes tot acht beveiligers. En dan nog een hele horde aan fotografen, het was een mooi circus in Pieterburen.

Medewerker Ad van Rooy denkt dat hij wel weet waarom Wilders uitgerekend nu de zeehondencrèche bezoekt. “De gemeentelijke verkiezingen zitten er weer aan te komen en hij heeft natuurlijk een neus voor publiciteit. Wij hebben hem niet gevraagd. Het is niet dat we opsprongen van vreugde toen we hoorden dat Wilders langs zou komen. Maar iedereen is welkom.”

Druk is het zeker in Pieterburen. Door de storm nu een dikke week geleden zijn er dertig jonge zeehondjes extra binnen gekomen. De zeehondjes zijn nog maar een week oud en door het heftige weer zijn ze van de plaat gespoeld. De pups kunnen in de eerste weken nog niet zwemmen door de dikke vacht. Van Rooy: “Deze zeehondjes werden niet meer gezoogd door hun moeder. We kunnen ze niet laten verrekken, als we niets zouden doen, dan zouden ze dood gaan. Het zijn vechtertjes, dat merk je aan alles. Na de storm lagen ineens kleine hoopjes aan land. Wij kijken eerst altijd of de moeder nog terug komt. Dat kan een paar uur duren. Daarom is het belangrijk dat mensen niet bij de zeehond blijven staan, anders komt de moeder daardoor mogelijk niet terug. Bovendien kan het best gevaarlijk zijn. De zeehond is een roofdier en kan venijnig bijten. De moeder kan vanuit haar moeder instinct agressief worden.”

Door het dertigtal extra zeehondjes is het een drukte van belang in de crèche. De vrijwilligers zijn dag en nacht bezig met het voeden en verzorgen van de jonge dieren. “Het is letterlijk alle hens aan dek. De zoogperiode duurt een week of drie. De dieren blijven in de natuur een paar weken liggen om te verharen. Daarna kunnen ze ook zwemmen. Er was net een heel stel jonge zeehondjes geboren toen de storm kwam, ontzettend ongelegen. Ongeveer de helft van de diertjes redt het. Ik hoop niet dat we nog zo’n storm krijgen. Anders mogen we onze borst wel nat maken.”

Wat extra steun kunnen ze in Pieterburen dus wel gebruiken. De adoptie van Barry kwam daardoor extra goed uit. Wilders maakte een rondje door de crèche, maar had toch voornamelijk oog voor de jonge pups. Dat hij nog wel iets te leren had, bleek uit de vragen die hij stelde aan Lenie. “Waarom liggen ze niet in het water? En waarom zit dat hek daar?” Lenie was in haar element tijdens het bezoek. Ze leek niet het minst geïntimideerd door alle camera’s. “Het is niet voor niks dat we jaarlijks zo’n 100.000 bezoekers krijgen. Op de weg hierheen komen veel mensen langs wel vier dierentuinen. Toch komen ze hier. Mensen komen met een doel.”

Dion Graus mocht ook plaats nemen tussen de jonge zeehondjes, naast Wilders. Beide kregen een groot, wit pak aan, zodat ze droog zouden blijven. Dierenvriend Graus vond het geweldig. “Ik ben hier kind aan huis.” Ondanks zijn grote liefde voor dieren – eerder zette hij zich al in voor de dierenpolitie – kroop geen van de huilers bij hem op schoot. Wilders viel wat dat betreft beter in de smaak. Hij zat nog niet, of ‘Barry’ kroop al op hem. En Wilders, die keek zo blij als een kind met een lolly.

Met dertig extra monden te voeden kan de zeehondencrèche wel wat extra steun gebruiken. Vooral vis is er nodig. Van Rooy: Eén maaltje vis kost vijf euro. Dat bedrag is voor een keer nog te overzien. Zo draag je er aan bij dat de dieren eten krijgen en dat ze blijven leven.” Geld voor een maaltje vis kan worden overgemaakt naar giro 8020.

 

 

pieterburen geert wilders op bezoek 9

 

pieterburen geert wilders op bezoek 12